خبر نامه ولوله در شهر

رای شروع یا قطع اشتراکتان در خبرنامه سایت، آدرس ایمیل خود را در ذیل وارد کنید.

همزمانی محتوا

شبکه های اجتماعی

 
١٧  شهرالسّلطان  ١٧٢
١۵  بهمن  ١٣٩٤
 
احبّای ممتحن و باوفای جمال قدم در سرزمین مقدّس ایران ملاحظه فرمایند
 
شواهد روزافزون انحطاط نظم عالم، اشاعۀ تعصّبات مذهبی، و سردرگمی همگانی در حلّ مشکلات عدیدۀ نوع بشر از یک طرف، و اخبار دست‌آوردهای چشم‌گیر حاصله از همکاری و تشریک مساعی پیروان حضرت بهاءالله با دوستان و هم‌دلان برای ایجاد اجتماعی متّحد از طرف دیگر، بیش از پیش یادآور بیانات حضرت ولیّ عزیز امر الله در توصیف دو فرایند توأمان تخریب و سازندگی است.  انشاءالله با مطالعۀ پیام مورّخ ٢٩ دسامبر ٢٠١۵این جمع خطاب به کنفرانس هیئت‌های مشاورین قارّه‌ای در ارض اقدس* و هم‌چنین پیام مورّخ ٢ ژانویه ٢٠١٦ خطاب به بهائیان عالم* تصویری روشن از پیشرفت امر مبارک در سراسر جهان کسب نموده‌اید و همانند خواهران و برادران روحانی خود در پهنۀ گیتی از تکمیل موفّقیّت‌آمیز نقشۀ پنج‌سالۀ کنونی و طلیعۀ فرصت‌های گران‌بهای پنج ‌سال آینده مسرورید.  در اوّلین روز کنفرانس، به دنبال قرائت پیام ٢٩ دسامبر و تأمّل در قابلیّت‌های جامعۀ اسم اعظم برای تحقّق بخشیدن به اهداف جدید نقشه، آن خادمان برازندۀ امر الله با مباهات از استقامت سازنده و فداکاری‌های بی‌شمار شما عزیزان یاد نمودند و در مدح و ثنای شما نغماتی دل‌نواز سرودند و در هنگام تشرّف به اعتاب مقدّسه جهت نزول تأییدات ملأ اعلی برای یکایک شما دعا نمودند.
 
الحمد لله که احبّای عزیز مهد امر الله در طیّ بیش از صد و هفتاد سال گذشته سهمی بسزا در انتشار امر الهی و پیشبرد مدنیّت ربّانی داشته‌اند.  از قیام و اسفار تاریخی طلعات حروف حیّ و جان‌فشانی‌های مؤمنین اوّلیّه گرفته تا تشکیل منظّم اوّلین کلاس‌های تعلیم جوانان در عالم بهائی؛ از پیش‌گامی در تأسیس مدارس نوین برای دختران و پسران تا بذل مساعی مستمرّ در راه اشاعۀ دانش و خرافات‌زدایی؛ از جدّیّت در راه ترک تعصّبات تا ترویج برادری و یگانگی؛ از پیشبرد هنر و موسیقی تا اقدامات وسیع در زمینه‌های علمی، اقتصادی، اجتماعی و عمرانی؛ از اجرای برنامه‌های مؤثّر برای تربیت روحانی فرزندان و تحکیم خانواده تا تلاش برای برقراری تساوی کامل زنان و مردان؛ از تأکید بر حقیقت‌گویی و صداقت به عنوان شالودۀ کلّیّۀ صفات انسانی تا تقویت بینشی عمیق برای دیدن رفاه و سعادت فردی در رفاه و سعادت عمومی؛ از اعتقاد به رعایت اصول اخلاقی در جمیع شئون تا تمسّک به مشورت در امور و توسعۀ فرهنگ یادگیری در جهت بنای جامعه‌ای پویا؛ از حرکت خیل مهاجرین داخلی و بین‌المللی برای استقرار وحدت و یگانگی در اقصی نقاط عالم تا پی‌گیری فرایض روحانی انفرادی توسّط آحاد احبّا در این ایّام پرآلام؛ از مشارکت در گفتمان‌های مفید اجتماعی تا همکاری با دیگر شهروندان عدالت‌پیشه برای خدمت به وطن مألوف - همگی گواهی است صادق بر آنکه اعضای جامعۀ اسم اعظم در آن سرزمین مقدّس از بدو طلوع شمس حقیقت در نهایت فداکاری و تحت هر شرایطی همواره در راه سقایت شجرۀ امر الهی و استقرار تمدّنی مادّی و معنوی در صفّ اوّل خادمین امر الله بوده و هستند.
 
 
بهائیان، آرزوهای گمشده و امیدهای بازیافته در گرماگرم دو انقلاب
 
نویسنده: آرام آناهید
 
چکیده: قرن بیستم با خیزش ایرانیان برای تحقق آرمان‌هایی چون آزادی، عدالت و برابری آغاز شد. جامعه‌ی ایران اما به سرعت نشان داد که آماده‌ی بخشیدن سهمی از این آرمان‌ها به بهائیان نیست. وقایع انقلاب مشروطه و تاریخ‌پردازی‌های پس ازآن کمک کرد تا بهائیان در تمام طول قرن بیستم همچنان بیگانگانی در سرزمین مادری خویش باقی بمانند. این مقاله روند تداوم حذف وطرد بهائیان در جامعه‌ی ایران قرن بیستم را بررسی می‌کند، توضیح می‌دهد که این روند چگونه خود به یکی از عوامل انقلاب اسلامی بدل شد، و نشان می‌دهد که تجربه‌ی انقلاب اسلامی چگونه فرصتی فراهم آورد تا جامعه ایران درباره چیستی هویت ایرانی تجدید نظر کند و نگاه خود به بهائیان را تغییر دهد.
 
 
ایرانیان قرن بیستم میلادی را با رویای آزادی، برابری، و عدالت آغاز کردند. جنبش مشروطیت، نخستین حرکت بزرگ سیاسی-اجتماعی بود که با آرمان دفاع از حقوق "ملت ایران" به بار می‌نشست. در نخستین لحظات پیروزی، مشروطیت جلوه‌ای به‌ غایت آزادی‌خواهانه داشت. انقلابیون نخستین اعلامیه‌های شاه مبنی بر پذیرش تشکیل مجلس شورا را دوبار پیاپی رد کردند- نخستین بار برای اینکه عبارت "ملت ایران" در آن گنجانده نشده بود، و بار دوم به دلیل آن که با نامگذاری مجلس با عنوان  "مجلس شورای اسلامی" فضا را برای سوء استفاده و اعمال نفوذ احتمالی رهبران دینی به بهانه‌ی دفاع از اسلام باز گذاشته بود.[1] به نظر می‌رسید که جامعه‌ی ایران، و در رأس آن سران مشروطه، عزم خویش را جزم نموده‌اند تا یک بار برای همیشه قدرت سلطنت و روحانیت را با تأکید بر حقوق اولیه‌ی ملت محدود کنند. برای اقلیت‌هایی که همواره تحت فشار زیسته بودند، و به طور خاص بهائیان، این تأکید نویدبخش امکان تحولی بسیار بزرگ بود. از همین رو، آرمان‌های انقلاب مشروطه آنان را نیز همچون دیگران به آینده‌ای که برای جامعه‌ی ایران رقم می‌خورد امیدوار کرد.[2]
 
اما آرزوی گذار به سوی جامعه‌ای آزاد و برابر با چالشی عظیم مواجه بود. نه فقط دستگاه سلطنت، که برخی از مقتدرترین روحانیون سنّتی آرمان تساوی و آزادی را با تردید و حتی انزجار رد می‌نمودند. علمای محافظه‌کاری چون شیخ فضل‌الله نوری اسلام را، نه متکی بر اصل برابری همه‌ی انسان‌ها، که مدافع تفوقِ مسلمانان (خاصه شیعیان) بر دیگران می‌دانستند،[3] و دفاع از آرمان‌ برابری را تلاشی برای نابودی ارزش‌های اسلامی تلقّی می‌کردند. از نگاه نگران آنها، مشروطه‌خواهی به پوششی برای بابیان/بهائیان در جهت کسب حقوقی برابر با مسلمانان و نابودی اسلام بدل شده بود.[4] شکی نیست که پس از چند قرن‌ که فرض برتری شیعیان در تار و پود جامعه‌ی ایرانی تنیده شده بود، این نگرانی قادر به جلب مخاطب بود. بخش بزرگی از جامعه که از یک سو دلبسته‌ی تحولاتی بود که انقلاب مشروطه وعده داده بود، اما از سوی دیگر برای گذار از تعصبات نهادینه شده در جامعه انگیزه‌ای نداشت، دلیلی برای مخالفت با این نگرانی روحانیت نمی‌دید. نخبگان مشروطه نیز، که از همان نخستین روزهای شکل‌گیری جنبش پذیرفته بودند که موفقیتشان در پیشبرد انقلاب موکول به زدوده شدن شائبه‌ی ارتباطشان با بابیان و بهائیان است، عملاً رغبت چندانی به مقابله در برابر فشار سلطنت و روحانیت برای بازتعریف آرمان‌های اولیه‌ی خویش نشان نداند.
 
 
 

لوح مبارک حضرت بَهاءُالله خطاب به سلطان ایران ناصرالدّین شاه قاجار

 

 
حضرت بهاءُالله شارع دیانت بهائی در روند و جریان تشریع و تبیین و ابلاغ پیام عمومیشان به جهانیان، در حینی که در حبس و تبعید بودند، الواح مهمین و عظیمی نیز خطاب به پادشاهان و رؤسای دینی و سیاسی و فرهنگی جهان صادر و نازل فرمودند و در این الواح، ضمن بیان مقصودشان، آنان را به تجدید بنای عالم و ایجاد صلح جهانی و وحدت عالم انسانی دعوت فرمودند و عواقب عدم توجه به پیامشان را گوشزد ایشان فرمودند.
 
از جمله مخاطبین الواح مزبور عبارتند از: سلطان عبدالعزیز عثمانی و فؤاد پاشا و عالی پاشا، وزرای او و علمای سنی عثمانی؛ الکساندر دوّم امپراطور روس؛ ملکۀ انگلیس ویکتوریا؛ ویلهلم اوّل پادشاه پروس و امپراطور ممالک متحدۀ آلمان؛ ناپلئون سوّم فرانسه؛ فرانسوا ژوزف امپراطور اطریش و وارث امپراطوری مقدس روم؛ ملوک و رؤسای جمهور امریکا؛ پاپ پیِ نهم رهبر مسیحیان کاتولیک جهان؛ علمای سنّی و شیعه؛ علمای زرتشتی؛ یهودیان؛ عموم علمای مذهبی جهان؛ نمایندگان مجالس عالم؛ فلاسفه؛ و ...
 
اکثر این الواح در کتابی با عنوان «الواح نازله خطاب به ملوک و رؤسای ارض»، نشر مؤسّسۀ ملّی مطبوعات امری ایران، ١۲۴ بدیع، منتشر شده است و از جمله در آدرس های زیر قابل دسترس و دانلود است:
 
 
 
یکی از این الواح مبارکه لوح خطاب به ناصرالدّین شاه قاجار است. دربارۀ این لوح مهیمن، حضرت عبدالبهاء در «مقالۀ شخصی سیّاح»، نشر مؤسّسۀ مطبوعات امری آلمان، لجنۀ ملّی نشر آثار امری به لسان فارسی و عربی، صفحات ٥٧- ٦١، می فرمایند:
  
«و در اوقات اخیره در ادرنه بَهاءُالله رسالۀ مفصّل ترقیم نمود و جمیع امور را توضیح و تفصیل داد. اساس اعظم این طایفه را شرح و بیان کرد و اخلاق و اطوار و مسلک و منهج را مشهود و عیان. بعضی از مسائل سیاسیّه تفصیل داد و بعضی ادلّه به راستی خویش اقامه نمود و حسن نیّت و صداقت و خلوص این طایفه را تقریر کرد و بعضی فقرات مناجات و برخی فارسی و اکثر عربی تحریر نمود و در لفّافه گذاشته و عنوان آن را به نام همایون اعلیحضرت شهریار ایران مزیّن نمود و مرقوم داشت که شخص پاک دلِ پاک باز مُنقطعاً اِلی اللِّه وَ مُتهیّئاً لِمَشهَدِ الفِدآء [منقطع به سوی خدا و آزاد از شؤون دنیا و آماده برای مشهد فِدا] در کمال تسلیم و رضا این رساله را تقدیم حضور پادشاه نماید. جوانی از اهالی خراسان میرزا بدیع نام، رساله را برداشت و به حضور اعلیحضرت تاجدار شتافت. موکب همایون در خارج طهران مقرّ و مکان داشت. لهذا در محلّی دور مقابل سراپردۀ ملوکانی به تنهائی بر سر سنگی قرار یافت و روز و شب منتظر مرور رکاب پادشاهی و یا حصول مثول به حضور شهریاری بود. سه روز بر این منوال در حالت صیام و قیام می گذرانید. جسم نحیفی و روح ضعیفی باقی ماند. روز چهارم ذات همایون به دوربین اطراف و اکناف را اکتشاف می فرمود تا که نظرشان به این شخص که با کمال ادب بر روی سنگی نشسته بود افتاد. از قرائن استدلال شد که لابد شکر و شکایتی و استدعای داد و معدلتی دارد. یکی از ملازمان درگاه را به تفقّد حال آن جوان امر فرمودند. چون مستفسر شد، رساله در دست داشت و به دست خویش تقدیم حضور همایون خواست و چون اذن  حضور یافت در نزد سراپرده به تمکین و آرام و آدابی زاید الوصف و به آواز بلند "یا سُلطانُ قَدْ جِئْتُکَ مِن سَبَأ بِنَبَأٍ عَظیمٍ " ناطق گشت. امر به اخذ رساله و توقیف آورنده فرمودند.
 
تأملی بر غفلت‌هايمان
 
بسم‌ الله الرحمن الرحيـم
 
امروز ما ایرانیان در شرایطی قرار داریم که با وجود متحمل شدن سختی‌های اجتماعی و فرهنگی‌ی‌ آزار دهنده؛ و با توجه به داشتن تنوع در دیدگاه‌ها و ایدئولوژی‌های‌مان، هنوز به طور کامل از صفت "نوع‌دوستی" تهی نشده‌ایم. سال‌هاست که عده‌ای از هم‌وطنان‌مان با ملتهای مظلوم فلسطین و لبنان همدردی می‌کنند؛ و در روزهایی که حوادث رقت‌انگیز اروپا و شهر پاریس مردمان جهان را در حیرت فرو برده بود، همدردی بخشی دیگری از مردم ایران با حضور در برابر سفارت کشور فرانسه حرکتی درخور تقدیر را رقم زد.
 
اما شایسته است که به برخورد خویش با موضوعات انسانی کمی عمیق‌تر بیندیشیم. یکی از بارزترین انتقاداتی که در ضمن حوادث ماه‌های اخیر در اروپا از سوی برخی كاربران شبكه‌های اجتماعی مطرح شده است، اعتراض نسبت به تبعیض‌های صورت گرفته توسط سیاست‌پیشگان و رسانه‌ها در ارزش‌گذاری بر حوادث ضد بشری در این مدت اخیر است. قطعا میان مردمان بحرین، یمن، فلسطین، اسرائیل، میانمار، اویغورهای چین، و مردمان شمال آفریقا، سیاه‌پوستان آمریکا و در نهایت ملت سوریه و عراق تفاوتی ماهوی وجود ندارد. قصد این کمترین صحبت درباره‌ی صحت یا نادرستی رویکردهای رسانه‌ای نیست. بلکه آنچه بیش از همه مغفول مانده، شأن و منزلت هم‌وطنان ایرانی ماست که جرم‌شان اقلیت بودن به مفهوم عام است. قطعاً میان زرتشتيان؛ يهوديان؛ مسيحيان؛ مندائيان، بهائیان و سنی مذهبان ایرانی با مسلمانان شیعه ایرانی هیچ تفاوتی در شأن و کرامت انسانی وجود ندارد. در حقیقت میان همه‌ی ما و آن کارتن‌خواب‌هایی که به هر دلیل نتوانسته‌اند در جریان زندگی خویش سلامت روحی، جسمی و مادی خود را حفظ کنند و به بیمارانی ناتوان بدل شده‌اند نیز تفاوتی در انسان بودن وجود ندارد. تنها تفاوت میان ما فقط آن زمینه و علتی است که هر یک از ما را مبتلا به نوعی ستم و بیداد كرده است. برخی يهودی، مسيحی، زرتشتی، مندایی، بهائی و سنی هستند؛ برخی خود را وقف حمایت از حقوق هم‌نوعا‌نشان کرده و به برخوردهای امنیتی دچارند؛ برخی وابسته به قومیت‌های تحت تبعیض هستند؛ عده‌ای نیز فرصت‌های رشد و پیشرفت را به دلیل عدم همنوایی با ایدئولوژی رسمی کشور از دست داده‌اند؛ برخی به دلیل جبر طبقه‌ی اجتماعی-اقتصادی‌شان فقیرند؛ و برخی به هر دلیل موجه یا ناموجهی به بیماری اعتیاد مبتلا شده‌اند. در نهایت همگی به نوعی آن قدر به درد و غم دچار شده‌ایم که از فرصت همدردی و یاری رساندن به هم‌نوعان و هم‌وطنان خود بازمانده‌ایم.
 
اصل این است که فقط یک نوع انسان وجود دارد و دردهای انسان‌ها را نمی‌توان درجه‌بندی کرد و یکی را بر دیگری برتر و دیگری را از یکی کم ارزش‌تر برشمرد.هر ایرانی به هر دلیل و با هر پیش‌زمینه‌ای که به ستم مبتلا شده باشد، درد و غمی برابر با دیگر هم‌وطنان خویش دارد. بدون مبنا قرار دادن چنین اصلی هرگز نخواهیم توانست درباره‌ی همدردی و نوع‌دوستی و مسئوليت‌پذيری ملی سخن بگوییم. اما از آنجا که این کمترین با توجه به موضوعیت خاص تکثر ادیان در سرزمین پهناورمان به مسائل انسانی می‌نگرم، تمایل دارم این بار نیز از غفلتی سخن بگویم که در حق بهائیان ایران در این چند هفته‌ی اخیر روا داشته شده است. دقیقا مصادف با حوادث دردناک اروپا، برخی از همو‌طنان بهائی ما را بازداشت نموده و برخی را مورد آزار و ایذا قرار دادند؛ به طوری که نه کسی شاخه گلی به ايشان هديه کرد و نه اعتراض و همدردی شایسته‌ای توسط جامعه‌ي مدني مدافع حقوق بشرشنيده شد. بی‌شک همان‌ انتقادی را که بر ارزش‌گذاری خبری انواع نقض حقوق بشر در مناطق مختلف دنیا روا می‌داریم، باید بر نادیده گرفتن هم‌وطنان ستمدیده‌ی خویش نیز روا بداریم.
 
بگذارید فرض را بر این قرار دهیم که بهائیان، به دلیل بهائی بودن‌شان محکوم به زندگی با اعمال شاقه هستند! اما آن بی‌نوایانی که تنها جرم‌شان بی‌خانمانی است و قطعا سوءمدیریت‌ها و فسادهای کلان نیز در واپاشیدن بنیان زندگی‌شان نقش داشته؛ شایسته‌ی حمایت و پشتیبانی عمومی نبودند؟ اگر حرمت کمپین‌های حمایت از اقشار محروم به درستی پاس داشته می‌شد، هرگز گروهی نابخردانه به خود اجازه نمی‌دادند تا موضوع کمپین خود را به حرمت‌شکنی کرامت عده‌ای زجر کشیده اختصاص دهند. آنچه این رویداد را دردناک‌تر می‌کند، سکوتی است که ما مردم در حق ایشان شایسته دانسته‌ایم، به طوری که اتفاق هولناک پارک حقانی (محله هرندی) را به راحتی به «مردم» نسبت دادند و هیچ یک از ما بر این امر غیرانسانی هیچ‌گونه اعتراض درخوری نکردیم. تاسف‌بارتر این که اگر چنین رویدادی در یکی از کشورهای غربی بخصوص ایالات متحده آمریکا رخ می‌داد، به غیر از رسانه‌های رانت‌خور وابسته، قطعا بسیاری از افراد مدعی وجدان انسان‌دوست، انتقادات تندی را نسبت به پلیس و مردم آمریکا ابراز می‌داشتند و از فروپاشی اخلاق‌گرایی ميان آنان سخن‌ها می‌راندند!. این امر در مورد جوانان دیگری از همین سرزمین نیز صادق است که جامعه‌ی ما نقش و مسئولیت خود را در سوق دادن ایشان به سوی بزه و قانون‌شکنی به رسمیت نمی‌شناسد. گروه‌های ستمدیده‌ی جامعه ما خواه مرتکب جرم باشند؛ خواه معترض یا مخالف باشند؛ خواه در طبقات فرودست باشند؛ خواه دچار معلولیت‌های جسمی و روانی باشند؛ و یا مردمی باشند که به دلیل عدم اطاعت از کبر حاکمان جامعه مورد آزار و ایذاء قرار گرفته‌اند؛ در هر صورت شایسته‌ی حمایت، پشتیانی، توجه و محبت هستند.
برگرفته از: http://aasoo.org/articles/52/
دیگریِ درونیِ انقلاب اسلامی: آیت‌الله خمینی و بهائیان ایران
 
نویسنده: مینا یزدانی
‌‍‍
برگردان: عرفان ثابتی
 
چکیده: این مقاله[1] مویّد این نظریه است که جنبش اسلامگرایی ایران که با انقلاب اسلامی سال ١٩٧٩ به اوج رسید در درجه‌ی اول خود را به صورت جنبشی علیه بهائیان به مثابه‌ی”دیگریِ” درونی ایران تعریف می‌کرد. این مطالعه با بررسی آثار آیت‌الله خمینی نشان می‌دهد همان‌طور که فریدلَندر از "یهودستیزی رهایی‌بخش" در آلمان نازی سخن می‌گوید، به نظر خمینی هم تنها راه نجات ملّت مسلمان ایران محو بهائیان بود.”دیگرسازی" خمینی از بهائیان نمونه‌ای است از آن چه باومن "ضدّ دستور زبان" خودسازی/دیگرسازی‌ای می‌خواند که در آن برای ایجاد نظامی از همسانی "ناب" باید دیگری را از میان برداشت. خمینی با”برانداختن” تمایزهای میان بهائیان، عمّال استعمار، یهودیان، صهیونیست‌ها، و اسرائیل عناصری متفاوت را به صورت زنجیره‌ای از هویت‌های هم‌ارز  پدیدآورد، گویی همگی ترجمان امر واحدی هستند: دشمنی با اسلام و ایران. با ایجاد این زنجیره‌ی هویت‌های هم‌ارز، تلاش برای نابودی بهائیان به تلاش برای سرنگونی رژیم پهلوی تبدیل شد.
 
مقدمه
 
در دسامبر ١٩٧٨، حدود دو ماه پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، هنگامی که آیت‌اللّه خمینی، رهبر انقلاب، در نوفل لوشاتو در تبعید به سر می‌برد، به پرسشی درباره‌ی آزادی سیاسی یا دینی بهائیان[2] تحت حاکمیت دولت اسلامی چنین پاسخ داد:"آنها یک حزب سیاسی هستند؛ مضرّند. مقبول نخواهند بود". مصاحبه‌کننده، پرفسور جیمز کاکرافت استاد دانشگاه راتگرز، سؤال دیگری کرد:"آیا برای انجام شعایر دینی خود آزادی خواهند داشت؟" آیت‌اللّه جواب داد،"نه".[3]
کسانی که وعده‌ی قاطع آیت‌اللّه خمینی مبنی بر حمایت از همه‌ی گروه‌های سیاسی و دینی را شنیده بودند ممکن است این اظهارات را عجیب و غریب یافته باشند اما کسانی که با سابقه‌ی طولانی ضدّیت او با بهائیان آشنایی داشتند تعجب نکردند.
هسته‌ی نظری این مقاله آن است که "مطالبه‌ی هویت، خواه فردی یا جمعی، ناگزیر با طرد غیریت گره می‌خورد، یعنی هر "ما"یی "آنها"یی را طرد می‌کند".[4] این مقاله با بررسی سخنرانی‌ها و نوشته‌های آیت‌اللّه خمینی تا زمان انقلاب نشان می‌دهد جنبش اسلام‌گرایی که در نیمه‌ی قرن بیستم در ایران شکل گرفت و با انقلاب اسلامی سال ١٩٧٩ به اوج رسید، در درجه‌ی اول خود را به‌ عنوان جنبشی علیه بهائیان به مثابه دیگریِ درونی کشور تعریف می‌کرد.[5]
 
سال‌های نخستین: بهائیان به مثابه دیگریِ دینی
 
آیت‌اللّه خمینی در نخستین اثر خود، کشف الاسرار، که در اوایل دهه‌ی ١٩٤٠ نوشته شد، در واکنش به کتاب کوچک اما بسیار مناقشه‌برانگیز اسرار هزار ساله، اثر علی اکبر حَکَمی‌زاده در انتقاد از روحانیت و شعائر شیعی، به تصریح به بهائیان و اعتقادات آنها پرداخت.[6] آیت‌اللّه خمینی در رد اظهارات حکمی‌زاده او را در دو مورد (یعنی، ناممکن بودن معجزات، و توجه به نفوذ کلام پیامبر به‌عنوان دلیل اعتبار دعوی او) به"سرقت" از بهائیان، و به‌ویژه آثار پژوهشگر بهائی میرزا ابوالفضائل گلپایگانی، متهم کرد.[7] هدف آیت‌اللّه خمینی از بیان این مطلب (که با لحنی توهین‌آمیز از بهائیان و ابوالفضائل یاد می‌کرد) این نبود که بگوید حکمی‌زاده سارق ادبی است بلکه می‌خواست بگوید که نوشته‌های او وامدار منابع بهائی، و در نتیجه، خودبه‌خود بدعت‌آمیز و سراسر نادرست است.
در سال ١٩٤٦ آیت‌اللّه خمینی در نامه‌ای به روحانیون شیعه‌ی ایران باز هم به بهائیان اشاره کرد. او در این نامه از روزگار "سیاهی" شِکوِه کرد که "همه‌ی جهانیان" را بر مسلمانان "چیره" کرده و "کشورهای اسلامی را زیر نفوذ دیگران در آورده است". او از تفرقه‌ی شیعیان به‌عنوان علت شیوع فساد اخلاق و بی‌دینی انتقاد کرد و روحانیون شیعه را به ترک منافع شخصی و اتحاد برای مبارزه با بی‌دینی و فساد فراخواند. در پایان نامه، به طعنه، گفت،"خوب است دینداری را دست کم از بهائیان یاد بگیرید که اگر یک نفرِ آنها در یک ده زندگی کند از مراکز حساس آنها با او رابطه دارند و اگر جزئی تعدّی به او شود برای او قیام می‌کنند".[8]

برگرفته از: http://iranian.com/posts/view/post/56852

 
 
ایرانی آباد، آزاد و مردم سالار در شامبرگِ ایلی نویز
 
 
اگردلتان برای ایرانی آزاد ، شاد، دمکرات؛ و برای هم نشینی با ایرانیانی با طرز فکرهای گوناگون ولی با تساهل در کنارهم ، و برای آسان گیری های مذهبی تنگ شده است، پیشنهاد می کنم به کنفرانس انجمن دوستداران فرهنگ ایرانی که همه ساله در تعطیلات "روزکارگر" (1) یعنی در ابتدای ماه سپتامبر در شهرشامبرگ (2) ایالت ایلی نویز برپا می شود بروید تا از نزدیک شاهد همه ی مزایای بالا باشید و آن خصیصه ها را با تمام وجود حسّ کنید، از بودن در چنین ایرانی که توصیف شد و در میان ایرانیانی که از گوشه و کنار جهان و بنا بگفته ی برگزارکنندگان این انجمن از سی و شش کشورجهان در آنجا گرد هم می آیند، لذّت ببرید.
 
 این کنفرانس که ربع قرن از ایجاد و پیدایشش می گذرد و امسال بیست و پنجمین سالگرد آن جشن گرفته می شد تحت حمایت و اِشراف هم وطنان عزیز بها یی ما تشکیل و برگزار می شود و براستی گویای بارز همه خصوصیّات پیشرو، مترقّی و روشنفکرانه ی است که منبعث از اصول آیین بهایی نظیر؛ برابری زن و مرد، تعلیم و تربیت برای همه ی افراد ، وحدت عالم انسانی و توجّه شدید آیین بهایی به پیروی از صلح جهانی و تبلور آن در باورمندان به این اصول مترقّی ست.
 
 امسال سوّمین باری بود که من در این کنفرانس شرکت می کردم. این کنفرانس بطور کلّی همانگونه که از اسمش هم برمی آید، شامل تمام زوایای فرهنگ، هنر، موسیقی ، زبان و ادبیاّت ایرانی ست که در برگیرنده ی سخن رانی های متعدّد در تمام زمینه های فرهنگ و ادب ایرانی، موسقی اصیل ایرانی، تکنوازی های مختلف، هنرهای نمایشی ، نمایشگاه کتاب و برنامه های کودکان و نوجوانان می شود.
 
 سخنرانان امسال انجمن که برای اجتناب از درازی مطلب فقط به ذکر چند نفر از آنان بسنده می کنم، عبارت بودند از : دکترها عبّاس میلانی، فرزانه میلانی، شاپور راسخ، رامین جهانبگلو، آرش نراقی و خانم مهر انگیز کار.

برگرفته از: http://snn.ir/detail/News/439762/165

 جوابیه دانشگاه مازندران تکذیب شد/ وقتی موفقیت‌ رئیس قبلی از آن رئیس جدید می‌شود!
 
فرار به جلوی دانشگاه مازندران در به رسمیت شناختن بهائیت؛
 
معاون و مدیر سابق آموزش دانشگاه مازندران، جوابیه دانشگاه مازندران که مشکل ثبت نام
را به عهده مدیریت سابق دانشگاه می دانست، تکذیب کردند.
 
گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، شب گذشته رسانه های خبری را با عنوان «به رسمیت شناختن فرقه ضاله بهاییت در دانشگاه مازندران» منتشر کردند.
 
ماجرا از این قرار بود که دانشجویان ورودی جدید مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه مازندران هنگام ثبت نام اینترنتی و اولیه، در قسمت مذهب علاوه بر شیعه و سنی، با گزینه بهائیت هم مواجه شدند و همه اینها در حالی است که طبق قانون جمهوری اسلامی، تبلیغ بهائیت به عنوان یک فرقه انحرافی جرم محسوب بوده و پیروان بهائیت اجازه تحصیل در دانشگاه را ندارند.
 
وقتی دانشگاه مازندران همه چیز را تکذیب می کند
 
البته امروز پس از رسانه ای شدن این اقدام غیرقانونی دانشگاه مازندران، دانشگاه جوابیه ای صادر کرد.
 
دانشگاه مازندران در این جوابیه اعلام کرد که این موضوع فعال بودن گزینه بهائیت در میان ادیان شیعه و سنی طبق روال دو سال گذشته دانشگاه بوده و موضوع جدیدی نیست.
 
دانشگاه با فرار به جلو و مقصر دانستن دیگران اعلام کرد: این اقدام در زمان مدیریت قبلی دانشگاه در سالهای گذشته صورت گرفته و مدیران قبلی خود، این بخش را وارد فرم کردند و اتفاق جدیدی نبوده که مورد حساسیت در این مقطع زمانی قرار گرفته است.
 
این در حالی است که چندی پیش معاون آموزشی دانشگاه با امضای بیانیه ای همراه با برخی معاونان اموزشی سراسر کشور خطاب به روحانی، خواستار حذف شعارهای انقلابی و احترام به ادیان و جوامع شد.
 
تکذیب معاون سابق آموزشی دانشگاه مازندران: آقایان تقوا را رعایت کنند
 
بلافاصله بعد از این تکذیبه عباس نژاد، معاون سابق آموزشی دانشگاه در گفت و گو با خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» در ساری، ضمن رد این ادعا گفت: هر تغییر در این زمینه خصوصا در حوزه تحصیلات تکمیلی نیازمند مصوبه می باشد و اگر مسئولان فعلی دانشگاه دلیلی برای این ادعای خود دارند، آن را بیان کنند.
 
وی  تاکید کرد: تقصیر اشتباهات را به گردن این و آن انداختن، از لحاظ اخلاقی و شرعی صحیح نیست.
 
مدیر سابق آموزش دانشگاه مازندران: فقط یک ترم تحصیلی از نرم افزار سما استفاده کردیم
 
جعفری، مدیر سابق آموزش دانشگاه مازندران نیز در این خصوص به خبرنگار ما گفت: این ادعا کذب محض است و این وصله ها به مجموعه مدیران انقلابی دوره قبل نمی چسبد.
 
وی ادامه داد: در زمان ما تمامی کارهای ثبت نامی به صورت دستی انجام می شد و تنها در یک دوره (دوره آخر ریاست احمدپور) ثبت نام اینترنتی با استفاده از سامانه سما انجام گرفت و آن هم مستقیما از تهران برای ما ارسال شده بود.
 
جعفری با اشاره به اخراج چندین نفر از دانشجویان بهائی در زمان مسئولیت وی و معاون آموزشی دانشگاه تصریح کرد: چطور ما می توانیم این خطای فاحش را انجام دهیم و آن را اصلاح نکنیم، اما دانشجوی بهایی را که 110 واحد درس پاس کرده بود اخراج کنیم.
 
وی تاکید کرد: این تکذیبه ها اشتباهات مسئولین فعلی را پاک نمی کند و مسئولین بهتر است نسبت به این اشباهات که امیدواریم عمدی نبوده باشد، عذخواهی کنند.

انتهای خبر / خبرگزاری دانشجو / کد خبر ۴۳۹۷۶۲ 

نفسی که (حضرت) باب را ملاقات نمود 1
 
حقائقی در بارۀ حیاتش
 
نوشتۀ: بِرِندن مک نامارا((Brenden Mc Namara
 
ترجمۀ: مهرداد
 
در سال 1930 میلادی حضرت شوقی افندی امر فرمودند که جناب جورج تاونزند (George Townshend) مقدمه ای بر کتاب تاریخ نبیل، تاریخ ایّام اولیّۀ دیانت بهائی بنویسند، کتابی که مایل بودند در غرب منتشر نمایند. تقاضای حضرت ولی امرالله در میان بسیاری از مکاتبات مجذوب کننده ای صورت گرفت (مکاتبات متعددی که بین مرکز جهانی بهائی و محل اقامت جناب جورج تاونزند در شهرستان گال وی " Galway")، در همان دوران حضرت ولی امرالله تمایل داشتند که نظر جناب جورج تاونزند را نیز در بارۀ مطالب محتویات، سبک نگارش و آماده نمودن پیش نویس کتاب بدانند. گرچه  به علّت رفتار قهرمانانۀ شهیدان و مقدسیّن اولیّۀ امر، حیات حماسه آفرین و قهرمانانه پیامبر الهی جوان (حضرت رب اعلی)، تحت تأثیر عمیق قرار گرفته بود، ولی جناب تاونزند اظهار داشتند که تصوّر نمی کنند هنوز وقت برای انتشار تاریخ نبیل مناسب باشد. در توضیحات خویش ادامه می دهند که احساس می کنند تودۀ مردم (و شاید بهائیان هم) علاقه ای به این مطالب نداشته باشند و شاید وقایع نگاشته شده نبیل به عنوان "داستان هائی ظالمانه و تعصّباتی منطقه ای است و راهنمای نادرستی در معرفی امر حضرت بهاءالله خواهد بود."2جناب تاونزند بعداً کمی از نظر منفی قطعی خویش فاصله گرفته، اظهار نمودند که اگر حضرت ولی امرالله مایل باشند، مقدمه ای با زمینه وسیع و گسترده از اطلاعات لازمۀ مربوطه را برای دیباچۀ کتاب می توان آماده نمود که در آن هنگام است که "دانشجویان بهائی و یا دیگر خوانندگانی که به تاریخ و ادبیات شرق علاقه دارند از کتاب استقبال خواهند کرد"3. امّاحضرت ولی امرالله بنفسه در نظر داشتند که خود جناب جورج تاونزند چنین مقدمه ای را برای کتاب بنویسند.
دکتر ویلیام کوُرمیک ((Dr William Cormik
 
 
با قبول این مسؤولیّت گرچه ایشان با تصوّر عدم لیاقت ولی با احساس افتخار از اعتماد و عنایتی که بوسیله ولی امر عزیزش به وی تفویض گردیده، این وظیفه را با نقشۀ نوشتن رؤوس مطالب شروع بکار نمودند. در بررسی مطالب بسیار فراوان در دسترس و پیشنهادات حضرت ولی امرالله، جناب تاونزند در درجۀ اوّل توانست با سازمان دادن تفکراتش تصویری از آنچه که مایل بود از کار در آید در ذهن ترسیم نمود. در درجۀ اوّل وی تشخیص داد که این مقدمه علاوه بر مطالب اساسی زیادی که باید داشته باشد بخصوص "قضیه دکتر کورمیک" (Dr. Cormick) 4 را باید شامل گردد. این "طبیب انگلیسی که سالیانی بود در تبریز اقامت داشت" 5 تا آنجا که مشخّص شده تنها فرد غربی است که حضرت اعلی را ملاقات و با ایشان گفتگو نموده، و شرح مختصر ولی پر اهمیت وی با "زندانی جوان" خویش (که برای اولّین بار توسط مستشرق انگلیسی ای. جی. براون "E.G Browne" منتشر شده) به نظر جناب تاونزند بالقوّه از اهمیّت خاصّی برخوردار بوده و غربیان بدان علاقه نشان خواهند داد. 6 بعد از اتمام مقدمه، حضرت ولی امرالله از جناب جورج تاونزند خواستند که عنوانی برای کتاب پیشنهاد نمایند که تا آن زمان به عنوان کلام ابتدائی "چکامه ای جاودان: تاریخ نبیل از دوران اولیّۀ دیانت بهائی" تسمیه گردیده بود. بعد از یکی دو بار کوشش جناب جورج تاونزند پیشنهاد نمودند  که "مَطالِعُ الاَنوار" را جانشین قسمت اوّل نمایند، عنوانی الهام بخش که حضرت ولی امرالله تصویب فرمودند و تا حال با این عنوان غیر قابل تغییر و بسیار دوست داشتنی ارزشمندی در میان معبدی از آثار امری باقی مانده.

دوستان عزیز

با اشواق قلبی و درودهای صمیمانه، در زیر متنی تاریخی را که در آن جناب حاجی میرزا حیدر علی اصفهانی سؤالاتی را از علمای اسلام کرده اند و جواب خواسته اند، تقدیم می کنیم. ایشان اهل اصفهان، متولّد ١۲٥٠ ه. ق. از مؤمنین مشهور و ثابت و مخلص و مستقیم بهائی بودند که مدّت پنجاه سال به دیانت بهائی خدمت کردند و مورد مصائب شدیده از جمله اسارت جانکاه در مصر و تبعید شدید و حبس در سودان به مدّت ١٣ سال شدند. دو کتاب «بهجة الصّدور» و استدلالیۀ «دلائل العرفان» شامل شرح زندگی خودشان و نیز حاوی مطالب و بشارات و مفاهیم دقیق و وسیع و مملوّ از آیات و احادیث و آثار از ادیان سابقه و از ادیان بابی و بهائی در اثبات ادیان بابی و بهائی، از تألیفات ایشان است. ایشان در ١٣٣٩ه. ق. در حیفا صعود (وفات) نمودند. (با استفاده از لغتنامۀ «نوزده هزار لغت».)  
  
متن سؤالات مزبور عیناً به نقل از مجلّۀ «آهنگ بدیع»، سال ٣۲ شمارۀ ٣۴٥ مرداد و شهریور ۲٥٣٦ شاهنشاهی، صص: ٥١- ٥٩ درج می گردد.

جانتان مسرور حقیقی باد
ــــــــــــــــــ
 
از اوراق تاریخی
 
سؤالیه
حاجی میرزا حیدر علی
 
نسخۀ خطی از این مجموعه سؤالات به عنایت لجنۀ ملّی محفظۀ آثار و آرشیو امری برای درج در آهنگ بدیع رسید که با تشکر از آن لجنه، عیناً به نظر خوانندگان عزیز می رسد.
از حضرت حاجی میرزا حیدر علی رُوحی فِداه است.
 
از حضرات علمای اعلام وَفّقَهُمُ اللهُ تَعالی عَلی اِحقاقِ الحَقّ وَ اِزهاقِ الباطِل به کمال خضوع و خشوع سؤالاتی دارم مستدعی است جواب را مرقوم و به خاتم شریف مزیّن فرمایند:
 
سؤال ١- معجزات و خوارق عاداتی که مسلمین از حضرت خاتم انبیاء و مَبدءِ اَصفیاء صَلّی اللهُ عَلیه و آلِه وَ سَلّم و رُوحُ العالمینَ لِتُربَتِهِ الفِداء روایت می فرمایند و ملل موجودۀ فوقُ الاَرض به اصرارْ انکار دارند، از مسلمین باید قبول نمود و یا از منکرین؟
 
سؤال ٢- شواهد و اماراتی که علمای اسلام از تورات و انجیل برای طلوع نیّرِ بَطحاء رُوحُ ما سِواه فِداه معنی و تفسیر و تعبیر می فرمایند و علمای ملّتِ انجیل و تورات آن تفاسیر و تعابیر را غلط می دانند از علمای اسلام بشنویم و تصدیق کنیم و یا از علمای تورات و انجیل؟
 
 
چرا در میان نه نفر اعضای بیت العدل اعظم هیچ زنی عضویت ندارد؟
 
کولت گوویون و فیلیپ ژوویون دو خبرنگار و نویسندۀ فرانسوی غیر بهائی با سفر به مرکز جهانی دیانت بهائی در حیفا واقع در اسرائیل، مطالعات و تحقیقات مهمّی دربارۀ دیانت بهائی و تاریخ و آموزه های آن انجام داده اند. از جمله روش های ایشان در این تحقیق مصاحبه با افراد بهائی و غیر بهائی و نیز با بعضی مسؤولین جامعۀ بهائی بوده است. ایشان نتیجۀ این تحقیق و مصاحبه ها را در کتابی به نام «باغبانان بهشت خدا» گرد آوردند که ضمن آن سؤالاتی نیز از بیت العدل اعظم، مرکز جهانی بهائی، نموده اند که یکی از آن سؤالات در این بارۀ بوده است که «چرا در میان نه نفر اعضای بیت العدل اعظم هیچ زنی عضویت ندارد؟». در زیر ترجمۀ متن این سؤال و جواب از صفحۀ ٢١٢ کتاب مزبور تقدیم خوانندگان عزیز می گردد و عزیزان را به مطالعۀ این کتاب جالب و خواندنی در معرّفی دیانت بهائی دعوت می نماید. (١)
 
سؤال دو خبرنگار مزبور: چرا در میان نه نفر اعضای بیت العدل اعظم هیچ زنی عضویت ندارد؟ آیا این بقا و ادامۀ همان رسم دیرین نیست که در یهود و مسیحیّت و اسلام مقام زن را جدا می ساخت، چیزی که با اصول و تعالیم این آئین [دیانت بهائی] مغایرت دارد؟
 
پاسخ بیت العدل اعظم: «موضوع عضویّت بیت العدل که به مردان اختصاص یافته است، یکی از اصول صریحۀ این دیانت است. محدودیّتی که در مورد هیچیک از بنیادها و مؤسّسات دیگر بهائی نه در حال و نه در آینده اجراء نمی گردد. در نظر بهائیان اصل مزبور در اساس یکی از اصول عقیدتی آنان بشمار می رود.
لابد شما اطّلاع دارید که دستورات بهائی از والدین خواسته است که در امر تعلیم و تربیت، دختران را بر پسران ترجیح دهند و مقدّم بشمارند. درست است که حامیان و طرفداران بانوان، چه از نظر عقلی و چه از لحاظ عاطفی، مشکلی در پذیرفتن این تعلیم نخواهند داشت، ولیکن روشن است که اصل مزبور آنچنان دستوری نیست که عالم بشری در سطح عمومی به سادگی بتواند پذیرای آن گردد. حکمت این مسأله وقتی آشکار خواهد شد که بشر بهتر بتواند به ضرورت آن پی ببرد و منافع و نتایج آن هرچه بیشتر در حیات جامعۀ بهائی بارز و آشکار گردد. ما معتقدیم که حکمت این موضوع که ایفای خدمت در بیت العدل منحصراً به مردان واگذار شده به موقع خود روشن خواهد شد.
اصل دیانت بهائی مبنی بر تساوی حقوق زن و مرد، در حقیقت بر پایۀ اختیارات قوّۀ تشریعیّۀ بیت العدل متّکی نمی باشد، بلکه اتّکایش بر مبنای آثار نازله به قلم حضرت بَهاءُالله است. برای اوّلین بار در تاریخ، یک پیامبر و مَظهَرِ اَمرِ الهی، مساوات حقوق زن و مرد را پایه گذارده و بدان صراحت بخشیده است. از نشانه ها و امتیازات مرحلۀ بلوغ انسان، یکی همین اجرای اصل تساوی زنان با مردان به صورت کامل آن خواهد بود، که به اعتقاد ما بهائیان آغاز تمدّن بهائی را نوید خواهد داد.»
 
 
 
حامد صبوری
١٥ مرداد ١٣٩۴
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
یادداشت:
١- مشخصات کتاب: باغبانان بهشت خدا، نوشتۀ کولت گوویون و فیلیپ ژوویون، ترجمۀ باهرۀ سعادت، نشر انتشارات مؤسّسۀ معارف بهائی، دانداس، انتاریو، کانادا، نشر اوّل به زبان فارسی ١٩٩٧ میلادی، شمارۀ بین المللی کتاب: ٦_١٩_٨٩٦١٩٣_١
این کتاب در دو آدرس زیر در دسترس است:
شایان ذکر است در صفحات ١۴٢ و ١۴٣ همین کتاب، دو خبرنگار مزبور سؤال مشابهی را از همسر فقید حضرت ولیّ امر بهائی، خانم روحیّه ربّانی، که در حقیقت همکار حضرتشان و نیز یکی از ایادی امرُالله [امرُالله= دین بهائی] بوده اند، با این عبارات پرسیده اند که، «چرا شما عضو بیت العدل نیستید؟...» روحیّه خانم ضمن بیان این که «این سؤال به قول معروف یک سؤال شصت هزار دلاری است، چون همیشه آن را از من می پرسند...» پاسخی لطیف از دید شخصی خودشان به آن می دهند که طالبین برای دیدن این پاسخ و نیز کلّ سؤال و جواب های مصاحبه با ایشان در مواضیع مختلف، به منبع مزبور مراجعه فرمایند.